Męskie kino pięści

Witam po dłuższej absencji. Aby przerwać mój błogi stan, postanowiłem napisać dzisiaj o kolejnym temacie, niezwiązanym z anime ;-) Tym razem przyszła pora na krótsze recenzje, dwóch - moim zdaniem - świetnych filmów, które pomimo swojego kunsztu nie zyskały większej popularności na świecie.

Nie są to filmy komercyjne choć nie brakuje w nich akcji. Ta dynamika ustępuje jednak głębszym treściom, ściśle powiązanym z psychologią głównych bohaterów. Sądzę, że poniższe pozycje spodobają się - zwłaszcza - osobom lubującym się w sportach walki. Zapraszam do artykułu.

The Wrestler (2008)

(pol. ''Zapaśnik'')

Odtwórcą głównej roli jest Mickey Rourke, w moim odczuciu człowiek o dość specyficznej aparycji i grze aktorskiej. Być może właśnie ta inność, nadała charakteru całej produkcji.

Randy ''The Ram'' jest zapaśnikiem, który lata swojej świetności ma już za sobą. Wraz ze starzeniem się sportowca, zaczynają się jego refleksje nad życiem, słusznością wyborów, nad wartością dotychczasowych osiągnięć.

W wyniku pogarszającego się stanu zdrowia, lekarze sugerują Randy'emu zakończenie kariery sportowej. Niegdyś młody i energiczny zawodnik, dla którego wrestling był całym życiem dostrzega, że życie nie ogranicza się jedynie do wymiarów ringu. Rozpoczyna się najcięższa walka w karierze zapaśnika. Randy kończy z dopingiem, próbuje zaadaptować się w nowych realiach. W najważniejszej próbie, odnowienia kontaktów z porzuconą przed laty córką, towarzyszy mu jedyna bliska osoba, tancerka erotyczna o imieniu Cassidy.

Film daje do myślenia. Nie dotyczy wyłącznie zawodowych sportowców, którzy są zmuszani do wielu wyrzeczeń, ale przede wszystkim sensu - tak ulotnego - życia. W moim odczuciu filmy, skupione na wewnętrznej walce bohatera z własnymi słabościami, są zawsze miło widziane wśród męskiej widowni (z całym szacunkiem dla płci pięknej - niektóre rzeczy są zrozumiałe jedynie dla nas ;-)

Sposób montażu z pewnością nie jest zbieżny z ogólnym trendem. Poszczególne ujęcia przypominają bardziej dokument (''efekt ruchomej kamery''), tworząc surową ramę kompozycyjną, dobrze współgrającą z psychologicznym wymiarem przedstawionej historii. Smaczkiem będzie również ukazanie samego wrestlingu, mianowicie kulis tej dyscypliny - mówię to jako osoba nie mająca styczności z tym sportem/przedstawieniem. Podsumowując, jest to film naprawdę trzymający w napięciu, z zakończeniem trudnym do przewidzenia. Czy końcowa postawa bohatera sprostała naszym oczekiwaniom? Ocena należy do was.

The Fighter (2010)

Tym razem film traktuje o bardziej popularnej dyscyplinie, mianowicie boksie oraz równie znanym schemacie przeciętnego sportowca sięgającego po szczyt. Wbrew pozorom, głównej roli nie gra tutaj Chrystian Bale (oczywiście nie umniejszając jego wkładu w film).

Micky Ward, w którego postać wcielił się Mark Wahlberg, jest nieznaczącym bokserem. Sport nie pozwala mu utrzymać się, w wyniku czego musi dorabiać sobie dorywczymi pracami, z zamiataniem ulic włącznie.

Pomimo pasma porażek na zawodowym ringu, młody bokser nie znajduje oparcia w najbliższej rodzinie, której chlubą pozostaje Dicky (Christian Bale), starszy brat i osobisty trener Micky'ego. Niegdyś i on był gwiazdą boksu, jednak narkotyki zniszczyły mu życie. Jawny problem z uzależnieniem jest jednak skrzętnie zamiatany pod dywan przez resztę rodziny, która woli wspominać lata świetności Dicky'ego, widząc w nim przykład dla młodszego, sprawiającego zawód brata. Na domiar złego była żona stara się odizolować nierentownego boksera od dziecka.

Życie Micky'ego zmienia się za sprawą poznanej barmanki o imieniu Charlene, która uzmysławia mu toksyczny wpływ rodziny na jego karierę zawodową. Będący w cieniu brata bokser, przy wsparciu nowej partnerki, postanawia zapomnieć o oczekiwaniach rodziny i jedyny raz w życiu zawalczyć o swoje.

Film jest utrzymany w podobnym klimacie jak wcześniej wspomniany ''Zapaśnik'' (pozory dokumentu). Można by powiedzieć, że pomimo głównej historii oscylującej wokół Micky'ego Warda, jest to tak właściwie film o braciach zmagających się z własnymi demonami. W szczególności zachwalam sobie grę Chrystiana Bale'a, za którą mój szacunek do aktora tylko się pogłębia. Przemiana Dicky'ego, która (oszczędzając szczegółów) nastąpiła w pewnych okolicznościach, zrobiła na mnie piorunujące wrażenie. Moje słowa zdaje się potwierdzać fakt zdobycia przez jego osobę m.in. Oscara i Złotego Globu za najlepszą postać drugoplanową. Równie docenioną aktorką była Melissa Leo, odtwórczyni roli matki rodzeństwa. Kończąc moją skromną opinię, jest to kolejny film, silnie oddziałujący na emocjach, ze wspaniałą puentą na końcu. Polecam.